تک درخت سرو

 

منوچهر احترامی شاعر و طنز پرداز درگذشت

تنها خاطره ام از او یک شعر طنز است و نیز مصاحبه ای که در تلویزیون پخش شد. به نظر او بخش عمده ای از ادبیات ما که جزو ادبیات جدی تلقی می شود، از عنصر طنز به صورت بسیار گسترده ای استفاده می کند. و به قول خود او مثنوی،‌ حافظ و سعدی نمونه های بارز این طنز و شوخی و شنگی هستند، البته هر یک به طریقی. این سخن او با خواندن این بیت حافظ امروز باز هم برایم تداعی شد:

فقـیـه مدرسه دی مسـت بـود و فـتـوی داد              که می حــرام ولی بـه ز مـال اوقـاف است

.

و این هم شعری از او درباره دیش!

ای دیش تو بر بام و تو از دیش به تشویش           تشویش رها کن که مصونی تو ز تفتیش

پنهان چه کنی دیش دو متری به سر بام             یک سوی بنه پوشش و از دیش میندیش

از تاری تصویر مباش این همه دلگیر                    از بابت برفک منما این همه تشویش

مرغوب نبودست مگر نوع ال. ام. بی                   کاین سان به تو تصویر دهد محو و قاراشمیش

شب تا به سحر بر سر بامی پی تنظیم              از بام فرود آی و خجالت بکش از خویش

دی بر سر هر بام یکی دیش عیان بود                امروز چو نیکو نگری بیشتر از پیش

گر چشم خرد باز کنی موقع دیدن                      بر بام کسان دیش ببینی ز یکی بیش

این سوی عرب ­ست بود آن سوی سی. ان. ان      این جانب ری می ­نگرد، آن سوی تجریش

این زیر بلیتش بود از کیش الی قشم                 آن تحت تیولش بود از قشم الی کیش

شرقی طلبی دست بر این فیش فشاری           غربی خواهی شست نهی بر سر آن فیش

فریاد از این دیش که چون گاو زراعت                  در مزرع افکار من و تو بزند خیش

این دیش چو مار است که هر سو بکشد سر       یا عقرب جراره که هر جا بزند نیش

لوف1 است اگر دیش شود میش یقیناً                جز بره ادبار2 نمی ­زاید از این میش

بس نکته که در دیش نهان است ولیکن              چون قافیه تنگ است نگردم پی باقیش

___________________________________

١. لوف: نوعی گل شیپوری

٢. ادبار: بخت برگشتگی


پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ٢٤ بهمن ۱۳۸٧ - سهراب