تک درخت سرو

 

ساز و آواز

 

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست       سخن شناس نه‌ای جان من خطا اینجاست

سرم به دنیی و عقبی فرو نمی آید                 تبارک الله از این فتنه‌ها که در سر ماست

... اندرون من خسته دل...                           که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

مرا به کار جهان... التفات نبود                        رخ تو در نظر من چنین خوشش آراست

...         .           .           .                       خمار صد شبه دارم شرابخانه کجاست

شرابخانه کجاست

ندای عشق تو دیشب...

فضای سینه‌ی حافظ هنوز پر ز صداست

هنوز پر ز صداست

 

.

 

ما ز یاران چشم یاری

                  چشم یاری داشتیم      خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

... درخت دوستی...                       حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

شیوه‌ی چشمت فریب جنگ داشت     ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

...         .           .           .           جانب حرمت فرو نگذاشتیم

                        گفت خود دادی به ما دل حافظا

                        ما محصل بر کسی نگماشتیم

 

.

 

اگرچه باده فرح‌بخش و باد گل‌بیز است             به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است

...         .           .           .                       ...         .           که ایام فتنه انگیز است

...         .           .           .                       ...         .           زمانه خون‌ریز است

...         .           .           .                       که موسم ورع و روزگار پرهیز است

                                                                           که موسم ورع و روزگار پرهیز است

مجوی عیش خوش از دور باژگون سپهر             که صاف سر این خم جمله دردی‌آمیز است

                                                                           که صاف سر این خم جمله دردی‌آمیز است

 

.

 

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست      آنجا جز آنکه جان بسپارند چاره نیست

هرگه که دل به عشق دهی خوش دمی بود      در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

ما را ز منع عقل مترسان و می بیار                  کان شحنه در ولایت ما هیچ  کاره نیست

                                                                     کان شحنه در ولایت ما هیچ  کاره نیست

او را به چشم پاک توان دید چون هلال              هر دیده جای جلوه‌ی آن ماهپاره نیست

فرصت شمر طریقه‌ی رندی که این نشان           چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست

                                    نگرفت در تو گریه‌ی حافظ به هیچ رو

                                    حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

 

.

 

رفت عمرم در سر سودای دل             وز غم دل نیستم پروای دل

دل به قصد جان من برخاسته             من نشسته تا چه باشد رای دل

دل ز حلقه‌ی دین گریزد زانک هست     حلقه‌ی زلفین خوبان جای دل

خواب شب بر چشم خود کردم حرام     تا ببیـنم صبحدم سیمای دل

آن جهان یک تابش از خورشید دل        وین جهان یک قطره از دریای دل

                        لب ببـند ایرا به گردون می‌رسد

                        بی‌زبان هیهای دل هیهای دل

 

.

 

یوسف

.  .  .

یوسف گم گشته

.  .  .

یوسف گم گشته باز آید

.  .  .

یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور

.  .  .

یوسف گم‌گشته باز آید به کنعان غم مخور              کلبه‌ی احزان شود روزی گستان غم مخور

ای دل غم‌دیده حالت به شود دل بد مکن               وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور

گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن                       چتر گل در سرکشی ای مرغ خوشخوان

                                                                                               ای مرغ خوشخوان غم مخور

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت                   دایما یکسان نباشد حال دوران غم مخور

                                                                                                               غم مخور

هان مشو نومید چون واقف نه‌ای از سر غیب           باشد اندر پرده بازی‌های پنهان غم مخور

گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید     هیچ راهی نیست کآن را نیست پایان غم مخور

حال ما در فرقت جانان و ابرام رقیب                     جمله می‌داند خدای حال‌گردان غم مخور

                                                                                                               غم مخور

 

.

 

جز عشق که اشرف بود از جمله کمالات           دیگر به کمالی نتوان کرد مباهات

 

.

 

شجریان گرچه پیر شده، ولی همچنان آوازش دلنشین است.

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ٩ تیر ۱۳۸٧ - سهراب