تک درخت سرو

 

مهاجرت

قصه ی آن آبگیـر است ای عنود          که در او سه ماهی ِ اشگرف بود

در کَلیـله خوانده باشی لیک آن           قِشر ِ قصه باشد و این مغز ِ جان

چند صیادی سوی آن آبـگیـر          برگذشتند و بــدیدند آن ضمیــر

پس شتابـیدند تا دام آورند          ماهیـان واقـف شدند و هوشمند

آنکه عاقل بود عزم ِ راه کرد          عزم راه ِ مشکل ِ نـاخـواه کرد

گفت با ایـنها نـدارم مشـورت          که یقیـن سُـستم کنـند از مَقدُرت

مِـهر ِ زاد و بوم بر جانشان تَـنَد         کاهلی و جهلشان بر من زَنـَـد

مشورت را زنـده ای بایـد نـکو          که تو را زنده کـند و آن زنـده کو

ای مسافر با مسافر رای زن          زآنکه پایـت لـنگ دارد  رای ِ زن

از دَم ِ حُب الـوطـن بگذر مَـایـست           که وطن آن سوست، جان، این سوی نیست

گر وطن خـواهی گذر زان سـوی شَط          این حدیث ِ راست را کم خوان غلط

 

مثنوی مولوی، دفتر چهارم، نشر هرمس، صفحه 646

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱٢ دی ۱۳٩۱ - سهراب