تک درخت سرو

 

له مال خو‌ه‌م بی‌خانمانم، ئه‌رمه‌نی!

این شعری است به زبان کردی کرمانشاهی که به عنوان ترانه‌ای قدیمی با نام «ارمنی» در میان کردها مشهور و محبوب است. امیدوارم اگر کردی گذرش به اینجا افتاد از این لذت ببرد. به هر حال ترجمه فارسی هر مصرع را هم آورده‌ام.

ئاواره‌گه‌ی بیچاره‌گه‌ی بی‌خانمانم ئه‌رمه‌نی!                من آن آواره‌ی بیچاره‌ی بی‌خانمانم ارمنی

مالد نیه‌زانم هاله کوو رووح و ره‌وانم ئه‌رمه‌نی!             خونه‌ت نمی‌دونم کجاست ای روح و روانم ارمنی

 

ترسم وه گه‌ردم تا نه‌که‌ی بیوشی بچوو ده‌ر وا نه‌که‌ی    می‌ترسم با من تا نکنی بگی برو در رو وا نکنی

ئمجا م دی دیوانه‌گه‌ی ئاگر وه گیانم ئه‌رمه‌نی               ... من دیگه اون دیوونه‌ی آتش به جانم ارمنی

 

ت به‌و مسلمانی بکه له‌ی گه‌وره مهمانی بکه              تو بیا مسلمانی بکن و این گبر رو مهمان کن

هه‌ر چی ک خوه‌د زانی بکه م ناتوانم ئه‌رمه‌نی!            هر چه که خودت می‌دانی بکن که من ناتوانم                                                                          ارمنی

 

بیخود ئرا ترسی خوه‌مم قورسه ده‌مم خاتر جه‌مم          بی‌خود چرا می‌ترسی خودمم قرصه دهنم خاطر                                                                       جمع‌ام

مانگه شه‌وه سایه‌ی خوه‌مه ها شان وه شانم ئه‌رمه‌نی!    مهتاب‌شبه این سایه‌ی خودمه که شونه                                                                       به شونه‌م هست ارمنی

 

نووش ئه‌وقره چشتی نیه ده‌ر وا که بارم که‌فتیه               نگو اینقدر چیزی نیست در رو باز کن                                                                     بارم افتاده (کنایه از اینکه احتیاجم افتاده)

هه‌ر یه‌ی چکه‌ی نه‌زری بکه ته‌ر بوو زوانم ئه‌رمه‌نی!         فقط یه چکه‌ی نذری بریز که تر بشه زبانم ارمنی

 

ئه‌ر یه‌ی کسی له دژمنی پرسی یه له کووره سه‌نی      اگر یک کسی از روی دشمنی بپرسه که اینو از                                                                       کجا می‌گیری

وه گیان هه‌ر چی کافره ئیوشم نیه‌زانم ئه‌رمه‌نی!           به جان هر چی کافره میگم نمی‌دونم ارمنی

 

پشتم له بار ده‌رد و خه‌م شکیا نیه‌زانم چوه بکه‌م            پشتم از بار درد و غم شکسته نمی‌دونم چه کار                                                                       کنم

ده‌ردم یه‌سه له مال خوه‌م بی‌خانمانم ئه‌رمه‌نی!           دردم اینه توی خونه‌ی خودم بی‌خانمانم ارمنی

 

رووژ و شه‌وم جوور یه‌که ده‌ر وا که مایووسم مه‌که          روز و شبم مثل هم شده در باز کن مأیوسم                                                                            نکن

ئاخه وه ناشه‌ر تازه م جیال جوانم ئه‌رمه‌نی!                 .... من جوانم ارمنی

 

ده‌ر وا که زیوتر «په‌رته‌وه» مهمانه‌گه‌ی ئاخر شه‌وه           در رو باز کن زودتر «پرتو»ه همون مهمان آخر                                                                            شبه

یه‌ی شیشه له‌و به‌د مه‌سه‌وه پر که بزانم ئه‌رمه‌نی         یه شیشه از اون بدمصب پر کن ببینم ارمنی

.

شعر از پرتو کرمانشاهی است.

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱٥ آذر ۱۳۸۸ - سهراب