تک درخت سرو

 

رند عالم‌سوز را با مصلحت‌بینی چه کار...

   عشق او باز اندر آوردم به بنــد          کوشش بسیار نآمد سودمنــد

            عشق دریایی کرانه ناپدیــد         کی توان کردن شنا ای هوشمنــد!

عشق را خواهی که تا پایان بری         بس که بپسندید باید ناپسنــد

  زشت باید دید و انگارید خوب         زهر باید خورد و انگارید قنــد

   توسنی کردم ندانستم همی         کز کشیدن تنگ‌تر گردد کمنــد

 

غزل معروف از رابعه‌ی کعب قُزداری شاعر قرن چهارم

 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۱ تیر ۱۳۸٩ - سهراب