تک درخت سرو

 

روز آخر

رییسم، اون یکی نه، این یکی! میگه خب خوش بگذره تعطیلات. ایشالا سال بعد بچه به بغل! فقط یادت نره سبزه گره بزنی. حالا هول نکنی یه وقت درخت گره بزنی! همون یه گره شل به سبزه بزن. زیاد هم عجله نداشته باش.

در کل حال میده توی وقت اداری بزنی بیرون. یه جور مرضه شاید! نمی‌دونم. ولی یه حس باحالی داره وقتی تو ساعت کاری داری تو خیابون قدم می‌زنی. آنهم در آخرین روز کاری و درست وسط روز.

گذشته از این، به خاطر اینکه می‌دونی که قراره چند وقت از پایتخت دور باشی و بری این ور اون ور، یه دلهره و اضطرابی داری. می‌ترسی از اینکه ممکنه دلت تنگ بشه واسه این همه شلوغی و دود. می‌ترسی نکنه یه چند وقت سرب کافی به مغزت نرسه و سردرد بگیری! به همین خاطر تصمیم می‌گیری که یه حال حسابی به خودت بدی. یعنی تو ساعت کاری بلند شی بری آلوده‌ترین نقطه شهر، میدون انقلاب، و یه نفس حسابی توی هوای آلوده و زیر آسمون سربی‌رنگ بکشی. تا در آخرین روز کاری سال، آخرین حالتو با این پایتخت امیدها و آرزوها کرده باشی!

پارسال دم عید این شعر رو اینجا نوشتم. امسال هم خواستم بگم که بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود.

شاد زی با سیاه‌چشمان، شاد       که جهان نیست جز فسانه و باد

زآمـــده شــادمـان بایـد بــود                   وز گـذشــته نکـرد بایـد یـاد

باد و ابر است این جهان ِ فسوس        باده پیش آر که هرچه بادا باد


پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ٢٦ اسفند ۱۳۸۸ - سهراب

کار ِِ خویش می‌کرد!

«

این بوسَهل مردی امام‌‌زاده و محتشم و فاضل و ادیب بود، اما شرارت و زَعارتی در طبع ِ وی مؤکـَّد شده...

...

و بوسهل با جاه و نعمت و مردمش، در جنب ِ حَسَنـَک یک قطره آب بود از رودی...

...

چون پیغام بگذاردم، خواجه دیری اندیشید،‌ پس مرا گفت «بوسَهل ِ زوزَنی را  با حسنک چه افتاده است که چنین مُبالَغَت‌ها در خون ِ او گرفته است؟»

...

خواجه برخاست و سوی دیوان رفت. در راه، مرا (که عبدوسم) گفت «تا بتوانی، خداوند را بر آن دار که خون ِ حسنک ریخته نیاید - که زشت‌نامی تولّد گردد.»

گفتم «فرمانبُردارم.» و بازگشتم و با امیر بگفتم.

قـَضا در کمین بود. کار ِ خویش می‌کرد.

»

تاریخ بیهقی، قصه‌ی بردار کردن ِ حسنک


پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ٢۱ اسفند ۱۳۸۸ - سهراب

برق با شوقم شراری بیش نیست

برق با شوقم شراری بیش نیست

شعله، طفل ِ نی‌سواری بیش نیست


آروزهــای دو عالــم دسـتـگاه

از کفِ خاکم، غباری بیش نیست


لالـه و گـل، زخـمی ِ خـمیــــازه‌اند

عیش ِ این گلشن، خماری بیش نیست

...

غرقه‌ی وهمیم ورنه این محیط

از تـُنـُـک‌آبی، کناری بیش نیست

...

.

پ‌ن: امروز واقعاً خوشحالم!


پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱٩ اسفند ۱۳۸۸ - سهراب

در جواب آنکه گفت چشات رو درویش کن!

چَشیامه نَبــِنید اَفتو قشنگه                        چشمامو نبندید آفتاب قشنگه

کُره لُر تا دم مرگ چی شیر میجنگه               پسر لر (مرد لر) تا دم مرگ مثل شیر میجنگه


دایه دایه وقت جنگه                                    مادر مادر وقت جنگه

قطارکش بالا سرم پرش دشنگه                    فشنگدان (قطار فشنگ) بالای سرم پر از فشنگه


زین و برگم بـَونید رو مادیونم                         زین و برگم رو بذارید رو مادیونم

خبر مه بوریتو سی هالوونم                         این خبر من رو ببرید برای دایی هام


دایه دایه وقت جنگه                                    ...

قطارکش بالا سرم پرش دشنگه


...


از اینجا و اینجا گوش کنید.


پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ٦ اسفند ۱۳۸۸ - سهراب